donderdag 5 februari 2026

Er zij Zon

In de Noordelijke provincies ijzelde het, maar hier knetterde de zon. Ella vraagt of ik mee ga fietsen en ik zeg van ganser harte Ja! Je weet niet wat je meemaakt. Zo mooi, zo fijn, zo opbeurend. Ik wist niet dat ik een winterdepressie leed, maar het opgewekte gemoeids een geschenk. Op het terras van Vliegveld Hilversum nuttigen we een Twaalfuurtje, en daar zitten allemaal senioren te stralen.

woensdag 4 februari 2026

Is het lang geleden...

De voetbalvriendin stuurt een foto uit 2013. Jeetje, wat waren we jong en mooi en dun. Ik kan niet herinneren of  bedenken waar dit was. Zij weet het nog wel: bij Sven Ratzke en Hannah Schygulla in het Bimhuis in Amsterdam. Toen ik nog Amsterdammer was.

Lubach

Ik heb echt uitgekeken naar een nieuw seizoen Lubach. Het is mijn zeer gewaardeerde avondsluiting. De wereld is zo krankzinnig dat het fijn is als iemand daar rake observaties en grappen over maakt. Een opluchting. We gaan er echt voor zitten, schakelen via NLZiet een kwartier later in en omzeilen zo het ergerlijk lange reclameblok. Maandag was ik echt blij, al ik miste ik sportverslaggever Diederik Smit wel. En Tex de Wit. Er was ook geen 'gast', er waren niet de flauwe vaste rubrieken en andere kleine gebbetjes. Misschien omdat er na de break zoveel serieuze onderwerpen te behandelen waren? 

Maar dinsdag waren ze er weer niet en voelde de uitzending met een heel lang item over de 'doorstroomtoets' als veel en veel te lang. Als dat maar weer bijtrekt. 

maandag 2 februari 2026

Muziekliefhebbers

Bobby en ik zijn allebei nogal muziekliefhebbers maar we genieten onze muziek meestal individueel. Ieder met een koptelefoon op. Hij heeft een grote kast met duizenden cd's, en ik heb een wat kleinere lp- en cd-verzameling, ook wel honderden. Ons beider elpees uit de jaren zeventig staan er ook nog. De cd kwam in 1982 op de markt. Ik was al vroeg van de iPod (rond 2002) en de Spotify (rond 2007) dus sindsdien heb ik geen cd's meer meer bij gekocht. Laatst zei een van de Berlijnse neven: 'Tante Lucie, jij was de eerste die ik kende met Spotify.' Dat was een groot compliment.

Ons bezoek zegt vaak als ze die kast met cd's zien voorzichtig tegen mij dat er ook zoiets als Spotify bestaat. Misschien dat ik dat aan Bobby kan uitleggen? 

Enfin. Vorig jaar heeft hij eindelijk Spotify ontdekt. Eigenlijk wilde ik dat hij een eigen account nam, maar hij mocht het wel even uitproberen op mijn account. Ik heb een gratis account uit de beginjaren van internetprovider XS4ALL. (Dat is een heel verhaal, maar dat doen we nu even niet.) Maar Bobby mocht van mij daar wel even op meeliften. En toen is hij ongeveer die hele cd-kast (afdeling pop en jazz) in playlists gaan gooien. Gaandeweg werden dat playlists van wel 37 uur. Pop, jazz, luisterliedjes. Ongelofelijk veel. Het drukte mijn eigen playlists helemaal weg En de aanbevelingen die ik van Sporify kreeg sloten ook niet meer aan bij mijn muzikale voorkeuren. Ik pruttelde een beetje en meer en steeds meer. Want je kon ook niet tegelijk op het account. Ik ervoer mijn geliefde muziekhoekje niet meer als mijn muziekhoekje was. Ik vond dat hij een eigen account moest nemen. €12,99 per maand. Maar hij zag het probleem niet. 

De slotsom: vandaag heeft hij - terwijl ik maaltijden rondbreng in Bilthoven, Den Dolder en Maartensdijk - een nieuw account aangemaakt en al die 100 uren playlists overgezet. Het is heel veel werk. Daarna ben ik zelf ook nog uren bezig geweest om mijn account weer op te schonen. 

Hopelijk zijn we dit overmorgen allemaal weer vergeten. En ik ben alvast heel blij met mijn opgeschoonde eigen muzikale vrijstaat.

zondag 1 februari 2026

De Stulp

'n Mooie boswandeling genaamd De Stulp bij Lage Vuursche. Nu vanaf een andere parkeerplaats dan vorige week, waar in ik aanraking kwam met een bumper. Het weer is een beetje druilerig, heel januari, maar gelukkig niet echt nat. Bos en heide, heel afwisselend. Ook deze parkeerplaats is propvol, maar in bos en heide is het heerlijk rustig, 

zaterdag 31 januari 2026

Les 3

Les 3 alweer van de ZenZienTekenen-introductiecursus. We zetten lijnen met wisselende gevoelens en intenties en dan ontluikende blauwe druifjes-plantjes. Een bloembolletje, spruitend groen en de wilde wortel-partij. Kijken, dat is de opdracht. Goed kijken. Niet een tekening maken, maar je hand/potlood je ogen laten volgen.

Iedereen is er een beetje ongemakkelijk mee, dat het doel niet de tekening is maar het tekenend kijken, maar zet toch door. En het is verrassend wat eruit komt. Maar helaas we mogen we niet elkaar onze tekeningen laten zien. 

Het huiswerk is dat we komende week elke dag het ontluikende bolletje volgen. Het is een totaal andere staat van zijn dan normaal. Ik voel me een beetje kribbig-kritisch, vanwege de haast gewijde sfeer, de meditatie en de gong, en de deelneemsters die fluisterend bekennen: Je komt jezelf wel tegen! Maar ik doe toch mee. Kijken wat er gebeurt. Er komen bijzondere tekeningen uit.



Naar Paraguay

Al weken kijken we op donderdagavond naar 'Wakker in Paraguay', over een groep Nederlanders die zich in Nederland beknot voelt, die allerlei theorieën aanhangt over waar het met Nederland naar toe gaat, en die 'vrijheid' zoekt. Ze noemen zich 'wakker'. Sinds een paar jaar vestigen 'leefgemeenschappen' Nederlanders zich in Paraguay, waar sinds jaar en dag ook al veel Duitsers dat gedaan hebben. Veel Nazi's. De buren zijn zo'n Duitse gemeenschap. Eigenlijk komen ze in een soort Vinex-wijkje in de bush. Het wijkje is een idee van Nederlanders, die van zelfredzaamheid dromen, maar het wordt mooi wel gebouwd door Paraguezen. Veel mengen de geëmigreerde Nederlanders zich niet met de plaatselijke bevolking.

Het prioject wordt aangejaagd door jurist Jeroen Pols en Jan Engel, voormalig eigenaar van Fort Oranje. Hij is de broer van Willem Engel, voortrekker van indertijd de Corona-protesten. En dan is er nog een fanatiek Nyenrode-stel dat de ontvangst en administratie en inburgering voor de nieuwe mensen regelt. Betaald natuurlijk. Zij lokken Nederlanders hier naar toe, via informatie-avonden in Nederland en online. Geïnteresseerden gaan eerst via die types huren, en het is de bedoeling dat zij zich in het project gaan in kopen. De meesten kunnen hun Nederlandse huis goed verkopen, en houden daar enige tonnen aan over om de eerste jaren van te leven, maar ze moeten daar op den duur natuurlijk wel inkomsten gaan verwerven.

Er worden in de documentaire diverse individuen en stellen gevolgd. De documentairemakers leveren geen commentaar, laten alleen maar zien. Het is héél fascinerend. Die emigranten met hun beklemmingen, hun vermoedens, hun bubbel, hun goedgelovigheid. Jammer dat er maar vijf afleveringen zijn. Hopelijk krijgt het een vervolg.

https://www.vpro.nl/wakker-in-paraguay